පින්න වැටි අලංකාර වී ගිය හිමිදිරි උදැසන අද වෙනදාටත් වඩා ලස්සන යැයි  මගේ හදවතට දැනුනේ ආදරණිය පණිවිඩයක් ද හිතට හිමිහිට ඇතුළු කරමිනි .සිතුවිල්ල ගැන සැලකිල්ලට මම නොගෙන පාසල් නිල ඇදුමත් කඩිමුඩියේ ඇගලාගෙන ගෙදරින් එලියට ගියේ ටිකක් ප්‍රමාදවී තිබුන නිසාමය. මා පැමිණෙන විටම බස් රථයද පැමිණි හෙයින් මා හට සතුටක් ද දැනුනි . සෙනග අස්සෙන් රිංගා ගොස් මා කෙසේ හෝ බස් රථයට නැග්ගෙමි.
"උන්මාද සිතුවම් මවෙය් දිළි
         මිහිදුම් වලා මැද  අතීතයේ
 බිදුණු පෙමින් ගිනි ගත්  හදවත්
          තනිවේ එක්ටම්ගේ "
බස් රථයේ විකාශනය වෙමින් පැවතුනු ගුවන් විදුලියෙන් නික්මෙන එම ගීතය මගේ හදවත එකතැන නතර කරවන්නට සමත් විය .මා මගේම සිත ලග නැවතී කල්පනා ලෝකයට වැටෙන්නට ගත්තේ එම ගීතයේ ඇති එක් පද පේළියකට මගේ සිත සසල කරවීමිට සමත් වූ නිසාය. එහි ඇත්තේ බොහෝ පිරිමින්ගේ මුවෙන් නොකිවෙන දෙයකි. "දහසක් මල් මැද එකම මලයි  මා  පැතුවේ" විෂමාකාර ලෝකයේ සෙල්ලෙන අදහස් අතර නොසෙල්වෙන අදහසක් එම ගීතයේ ගගැබ්ව ඇති බව මට හැගුණි. ඇත්තෙන්ම මට සිතුනේ එලෙස සිතන පිරිමි හදවත් මේ සමාජයේ සිටිනවද යන්නයි. එම ප්‍රශ්නය මම සිත තුලම නවතාගෙන වට පිට බැලුවේ මා බසයෙන් බැසිය යුතු නියමිත ස්ථානයට ආ බව වැටහීමෙන්ය. මා බස් රථයෙන් බැස හිමිහිට පාසැල වෙත ඇවිදගෙන ගියේ නිල ඈදුම පිළිවෙලට සකස් කරමින්ය.පාසැලට  ඇතුළු වූ පසු සිතට දැනෙන්නේ පුදුම තරම් වූ ගෞරවයක් මුසු හැගීමකි. ඒ අස්සෙන්න්ම දගකාර කමක් කීරීමට අර අදින දග සිසුවියන්ගේ සිතුවිලි පොදී ගැහීමෙන්  දගලන්නේය.මාද ඉන් එකෙකු අතරට අයත්ය.පාසලට පැමිණි විට පළමුව පෙනෙන ආදරණීය පිළිරුව දෙස මා මද වෙලාවක් බලා සිටියේ එහි ඇති ශ්වේත වර්ණය පිළිරුවේ ඇති කාන්තාවගේ පිරිසිදු බව විදහාපාන නිසාවෙනි.