වෙනදා මෙන්ම පුරුදු දඟකාර හුරතල් හීනාව පැමිණ මා පංති කාමරයට ඇතුළු වුයේ හැමෝටම සුබ උදාසනක් යැයි සුබ පතමිනි. පංතියේ සැවොම මගේ දගකාර කමට හා හුරතල් කමට බෙහෙවින් ප්‍රිය කළාය. ඔවුන් නිතරම මා හට සැලකුවේ කුඩා ළමයෙකුට සේය. 

                 

                       "අම්මෝ! අද මේකිගේ ලස්සන කොල්ලෙක් වත් සෙට් වෙයිද  ද දන්නේ නැහැ අද මෙයට."  

මල්ෂා මගේ කම්මුල මිරිකන ගමන් පැවසුවේ ඇත්තෙන්ම අවංක අදහසින් බව මම දැන සිටියාය.නමුත් මට ඇය  අවසානයට කියූ දේට නම් සිනා ගියේය.

                       "මට කොල්ලෙක් සෙට් වෙන්න. අනේ නිකන් හිටහන් බන් කොල්ලෝ සේරම එකයි.හරි මට උබම කියපන් හොද කොල්ලෙක් ඉන්නවා ද, අද මේ සමාජයේ බෙහෙතකට වත් හොයාගන්න. 

මම ඇගිල්ල දික් කරමින් මල්ෂා ට අභියෝග කෙරුවෙමි.

                       "එකත් ඇත්ත තමයි  කෙල්ලේ නමුත් අතේ ඇගිලි පහම එක වගේ නෑනේ............වෙනස් අයත් ඇති  මේ ලෝකේ උබටත් කවදාහරි හම්බවේවි කෙල්ලේ.  එදාට  ඇවිත් මේ මල්ෂා ට කියන්නකෝ. 

ය කියූ දේට මට බස් රථයේදී ඇසුණු ගීතයේ කොටසක් මතක් විණි. මා එය කෑගසා පන්තියට ඇසෙන්නට ගයන කල විට පන්තියේ ළමුන් මගේ දෙස බල සිටියේ මා හරියට යමක් ජයග්‍රහණය කල අයකු මෙන් දිස් වන නිසාවෙනි.

                      " දහසක්  මල් මැද එකම මලයි පැතුවේ"

මා එය සිතෙන් නැවත නැවතත් කියමින් සිතුවේ මා හටත් ඒ ආකාරයෙන්ම සිතන කෙනෙකු ලැබේවායි  හදවතේ සියුම් කොනක පැතුමක් පතමිනි.