දෙනෝදාහක් සිටියද සිතට පාළුවක් දැනේනට විය නමුදු අදින් පසු ඒ පාලුවට තිත තබන්නට වේ යි ම කිසි දැක නොසිතුවෙමි . අපි සැවොම පාසල් බස් රථයෙන් බස සහෝදර පාසැල වෙත ඇතුළු වුවෙමු . හදවත වෙනද වඩා හයින් ගැහෙනෙට විය. හේතුවක් නොදන්නා මුත් යම් වටිනා දෙයක් මගේ වෙන බව ඉවෙන් මෙන් සිතට දැනුනි . පාසලට ඇතුළු වීමත් සමගම නියෝජ්ය විදුහල්පති අප අසලට විත් අපව පිළිගෙන එම පාසලේ නර්තන ආචාර්ය වෙත්ව අපව හදුන්වා දුන් නේය . ශ්රවණාගාරය වෙත ඇතුළු වූ අපගේ හුස්ම මදකට නතර විණි .එහි විශාලත්වයෙන් අපගේ පාසැල පැරදවීම ගැන අපට සියුම් ලජ්ජවක්ද ඇතිවිණි .
.
;'
' ළමයි දැන් හැමෝම මත එක්ක එන්න ඇදුම් මාරු කරගෙන ඩාන්සින් කොස්ටියුම් ටික ඇදගන්න ''
අපි හැමෝම ටීචර් පිටුපස විනීත ළමයි මෙන් එක පිටුපස එක ඇදී ගියේය . පාසැල හරිම පිරිසිදුය ලොකු බිල්ඩින් වලින් ලොකු ලොකු පන්ති කාමර සමන්විතවී තිබුණි .නමුදු එම පන්ති කාමරවල ඇති ළමුන්ගේ ගෝෂව නම් අඩුවක් නැත .......
No comments:
Post a Comment